Vandaag voelde ik weer de drang om te schrijven. Het kwakkelen is voorbij en ik heb weer zin om dingen te ondernemen. Hoe fijn voelt dat! Het gaat goed ondanks dat ik voel dat het lichaam weer minder is geworden. Ik merk dat mijn handen beginnen te trillen, dat ik toch weer wat kortademiger ben en dat ik niet meer zo makkelijk naar het dorp wandel als voorheen. Maar ik doe het nog steeds en het is oké. De afgelopen weken ben ik er achter gekomen dat er een innerlijke rust is gekomen sinds ik heb besloten om niet met chemo aan de gang te gaan. En dat voelt heerlijk. Het is zo mooi om je bewust te worden dat je zelfs in deze fase nog innerlijk kunt groeien. En iedere keer als je denkt dat je alles hebt gehad, dient er zich weer iets nieuws aan of een verdieping van iets wat al bestaat.

De afgelopen weken heb ik mogen genieten van mooie gesprekken met lieve mensen om me heen. In het bijzonder met mijn lieve zoon. En ik heb genoten van een zeer speciale logeerpartij met mijn jongste zus: 2 dagen met een gouden randje, waarin lachen om niks en praten over onze diepste gevoelens elkaar afwisselden als lottoballen in een korfje. Ik heb natuurlijk ook genoten van eten met lieve vrienden, zowel thuis als daarbuiten, wandelen en fietsen in de regen, een speciale klankhealing met lieve mensen, samen genieten van mijn fotohobby met 5 bijzondere vrouwen en het geven van oorkaarsbehandelingen, zoals ik vroeger deed, gewoon omdat het kan. En natuurlijk heb ik af en toe gehuild vaak naar aanleiding van verhalen die ik hoor of beelden die ik zie op tv. Het meest emotionele moment kwam onverwacht toen ik een ziekenhuisserie zat te kijken op tv. Daarin moest een jongen van 17 de beslissing nemen om zijn vader te laten gaan. Hij vroeg of er muziek was en ter plaatse ontstond een groep mensen die live muziek uit de Lion King zongen terwijl de apparaten werden stopgezet. Dit beeld trof me als een bliksemslag vanwege de puurheid en de eenvoud waarop iemand kan sterven en hoe sereen dit in beeld werd gebracht. Op mijn netvlies gebrand.

Ja op dit moment is mijn leven groots in zijn eenvoud. Eergisteren nog zat ik op mijn veranda te genieten van de voorjaarszon toen ik plotseling werd natgespetterd door een merel die nestmateriaal aan het zoeken was in mijn vijver en gewoon onverstoord doorging voor mij, zodat ik er van mocht genieten. Zo is nu mijn leven. En dat mag van mij best nog even zo duren zonder er tijd aan te verbinden.

 

Dankjewel lieve mensen in mijn leven voor jullie steun en de geluksmomenten die jullie mij geven. Ik zie, hoor en respecteer jullie en ben dankbaar voor de dingen die we delen.

Reacties   

0 #2 Mieke 05-03-2016 12:00
Lief vriendinneke,
Wanneer ik dit lees, word ik er stil van. Met een brok in mijn keel. Ik hoop dat ik nog heel lang mag genieten van jouw innerlijke rust zonder er een tijd aan te verbinden ...
Liefs met een dikke knuffel!
Citeer
+1 #1 Heidi Mauriks 03-03-2016 11:11
Lieve lieve Elvira,
wat ben jij toch een geweldig mooi mens. Ik lees je blogs altijd met een dubbel gevoel. Hoe je in het leven staat steeds weer. Trots op jou! Een voorbeeld voor velen. Je zoon, en dierbaren mogen ook trots zijn op zo een mooi mens. Blij dat ik je heb mogen leren kennen, eens. Liefs Heidi
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

elvira-spiri-weekend-2

 

Wie is Elvira van der Hoop?

Ik ben geboren in 1964 en in verschil-lende plaatsen opgegroeid. Op dit moment woon ik in Uden, ben gescheiden en moeder van 1 zoon.

Lees meer >>>

We hebben 9 gasten online