De afgelopen weken stonden in het teken van een licht verkoudheidsvirus en kisten van zolder met herinneringen. Twee weken terug kreeg ook ik last van overgeven, diarree, verkoudheid en keelpijn. Gelukkig niet al te zwaar, maar wel lastig voor iemand die al niet veel bij heeft te zetten. De afgelopen weken voelde ik me lichamelijk dan ook slap, vermoeid en ongemakkelijk. Ik had zelfs geen zin om naar buiten te gaan en dat is eigenlijk niks voor mij. Gelukkig had zoonlief een flinke stapel plastic kratten voor mij van zolder getild waarvan ik wist dat ik daar mijn verleden in opgeborgen had. Dus tussen het rusten voor de tv en in bed door ben ik begonnen om de kisten door te spitten. Met als doel: foto's van mezelf verzamelen en herinneringen ophalen. Het klinkt melancholiek en in deze fase van mijn leven is dat het ook. Een fijne melancholiek waarvoor ik alle tijd heb en waarvan ik geniet.

Twee kisten van de zes heb ik inmiddels gehad en het heeft al flink wat opgeleverd. Heel veel foto's van vakanties, studiereizen, weekendjes weg en familie. En van alle tijden. Babyboeken bijgegehouden door mijn moeder, zwart/wit foto's uit mijn kleutertijd: genomen en afgedrukt door mijn opa die mij de liefde voor fotografie heeft bijgebracht, een sporadische foto uit de tijd dat ik ziek was aan het begin van de middelbare school, foto's uit de tijd in Callantsoog toen ik zelf begon met fotograferen en toen dus de foto's van studiereizen en weekendjes weg uit de tijd dat ik begon met werken. En uiteindelijk foto's van een nieuw begin in Brabant en heel veel foto's van mijn zoon toen hij opgroeide.  

Naast de foto's vond ik ook veel brieven die ik kreeg van vriendjes door de loop van de tijd heen. Ik heb ze allemaal opnieuw gelezen en ik voelde me weer even jong en onbevangen. En krantenknipsels van interviews die ik had gegeven over mijn ziek zijn, vakantieliefde en opening van een nieuw reisbureau waar ik ging werken. Zelfs nog foto's van een interview dat ik ooit op tv heb gedaan bij Astrid Joosten en Paul Witteman. Als je zo door je verleden gaat, merk je pas hoeveel een mens meemaakt en doet in zijn leven. Wat je bezig houdt in bepaalde periodes en wat je belangrijk vindt om te doen. Verhalen en foto's ook van een actief vereningingsleven in het tafeltennis en de fotografie.

Wat ben ik blij dat ik al die herinneringen heb bewaard. Ook al zitten ze opgeslagen in je hoofd en je hart, een ander kan daar niet bij zonder er met jou over te praten. En door al die foto's en knipsels en brieven kun je je verleden delen met de mensen uit het heden. En komen er weer mooie nieuwe herinneringen bij die weer een plekje krijgen in je hoofd en je hart. Hoe mooi is dat!

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

elvira-spiri-weekend-2

 

Wie is Elvira van der Hoop?

Ik ben geboren in 1964 en in verschil-lende plaatsen opgegroeid. Op dit moment woon ik in Uden, ben gescheiden en moeder van 1 zoon.

Lees meer >>>

We hebben 5 gasten online