JUNI? Is het al zo lang geleden dat ik iets geschreven heb? Wat zullen jullie wel niet gedacht hebben? Hoe gaat het met haar? Was de controle niet goed? Is ze zo achteruit gegaan dat ze niet meer kan schrijven? Hopelijk hebben jullie gewoon gedacht: die had er geen zin in, want dat is om heel eerlijk te zijn gewoon de reden. Na het laatste blog had ik gewoon geen zin meer om te schrijven. Ik weet dat er mensen zijn die waarde hechten aan mijn schrijfsels en sommigen vinden zelfs dat ik een boek moet gaan schrijven. Maar ik vind schrijven na al die jaren gewoon nog steeds niet leuk. En als ik iets niet leuk vind, dan doe ik het nu liever niet. Je mag er van vinden wat je wilt, het gevoel verandert niet. Sorry!

Vandaag is dus even een korte uitzondering, vandaar dit stukje. Het gaat naar omstandigheden nog steeds goed met mij. De kanker is stabiel, het lichaam is een ander verhaal. De hele zomer heb ik in gedachte lopen vechten tegen het ouder worden van mijn lichaam in redelijk rap tempo. Lees eigenlijk maar gewoon oud worden, inleveren van conditie en toename van vermoeidheid. Dingen die ik liever niet zag, maar nu eindelijk aan het accepteren ben. Het is zoals het is. Ik geniet nog steeds van de dingen die ik mag meemaken, die ik mag doen en de dingen die ik zie en voel. Ik deel nog steeds en dat doet me goed. Ik ben dankbaar, ook nog steeds. Laat mij mijn gang maar gaan. Iedere dag is er één en ik wens jullie die dagen ook. Geniet ervan!

 

 

Zo de week is alweer bijna voorbij en ik zit hier damestennis op Roland Garros te kijken, omdat het kan en er een Nederlandse meedoet. Diep respect hoe zij de afgelopen weken haar tennis aan ons en de rest van de wereld heeft laten zien. Ben benieuwd of ze verder komt (helaas niet dus, maar met opgeheven hoofd).

Maar goed, de bloeduitslag. Die was dus goed. Alles is stabiel in het bloed èn sterker nog: de bloedmarker is weer gedaald, naar 70 deze keer. Wat betekent dat de kankeractiviteit is afgenomen. En de schildklier die we hadden meegenomen is normaal, dus geen afwijkingen in het bloed te vinden.

 

Het gekke is dat ik heel blij was met deze uitslag, maar na alle jaren ook een beetje van slag was. Blijkbaar kan je van een goede uitslag ook even van de wap zijn. Gelukkig maar kort en ik ga de komende tijd gewoon lekker verder met genieten van alles wat ik in mijn leven tegenkom. Eind juli pas weer de volgende controle. Ik hou jullie op de hoogte. Warme groeten deze keer vanuit mijn hart.

 

 

Wat gaat de tijd snel als het leven lekker loopt. Ik zag dat mijn laatste blog van 14 april is. Ik wist wel dat ik al een tijdje niets van me had laten horen, maar zolang? Blijkbaar doet de tijd er niet toe als het leven je toelacht en de dagen z'n gangetje gaan. Tenminste, zo ervaar ik dat. De afgelopen weken waren prima. Niet al te veel lichamelijke klachten, leuke dingen te ondernemen en te doen en geen ziekenhuis of dokter te bekennen. Zo mag het van mij nog wel een tijdje doorgaan. Gisteren was er dan toch een controle bij de oncologe en zo op het oog ziet alles er stabiel uit. Er is wel bloed geprikt om te kijken of de marker in mijn bloed hetzelfde verhaal vertelt. Volgende week de uitslag, dus dat is wel weer even spannend. En ja, uit ervaring weet ik dat zo'n week dan weer extreem lang duurt in tijd. Even afwachten dus weer.

 

 

tijdloos

 

 

Geluk zit in het moment en als je in het moment leeft ervaar je dus altijd geluk. Kan het leven zo simpel zijn?

 

De laatste paar weken denk ik vaak aan de afgelopen jaren. Dat ik voor mijn gevoel al twee jaar nu weer redelijk rustig aan het leven ben. Waar komt dat gevoel vandaan? Want natuurlijk zijn er best wel moeilijke tijden geweest met als laatste ervaring de bestralingen in november vorig jaar. En toch heeft zich dat niet als moeilijk opgeslagen in mijn geest. Ik ervaar rust en kalmte en geluk. Ik ben me gaan beseffen dat ik al twee jaar probeer om niet te veel mijn grenzen op te zoeken om de balans goed te houden. En dat lukt. Ik heb al twee jaar dezelfde hoeveelheid pijnmedicatie, wat voor mij een goed teken is. De dingen die ik doe, doe ik met plezier en bewust. En in zowel de fijne als de moeilijke momenten ervaar ik een gevoel van geluk. Omdat ik de momenten mag beleven, omdat ik er nog steeds ben op deze aarde, omdat er zoveel bijzondere dingen op mijn pad komen, omdat ik ze ook zie, omdat ik ze beleef.

 

En om terug te komen op mijn vraag: ja wat mij betreft kan het leven zo simpel zijn. Door de situatie waar ik nu in zit, heb ik dat mogen ervaren. Ik heb er voor gekozen om het positief te benaderen en ben er dankbaar voor dat ik de kracht heb gekregen om het ook zo te doen. "Het leven is mooi" is al heel lang mijn motto en ik sta daar nog steeds achter. Geniet er van!!!!!

 

Een vriendin van mij is het gelukt om het genieten in mijn ogen vast te leggen, vandaar deze keer een foto van mezelf.

 

                                         SAM8908

 

 

 

 

 

Afgelopen week was een week vol mooie momenten en fijne dagen en ook bijkomdagen. Zo'n week die af en toe voorbij komt en waar ik weer lang op kan terug kijken. Hij begon met een autorit met 3 gelijkgestemde dames naar Amonis in de Ardennen. Voor 1 nachtje. We kennen elkaar van het mediteren en van de klankhealings die ik regelmatig bijwoon. Heerlijke uren waarin ik weer even contact kan maken met de liefdesenergie die alles met elkaar verbindt en die mij helpt om te zijn die ik ben. In Amonis staat een huis waar mensen elkaar kunnen ontmoeten en samen met elkaar kunnen mediteren en eten en zijn. En sommigen komen daar naartoe om hun leermeester te ontmoeten en nieuwe inspiratie op te doen. Twee heerlijke dagen die voorbij vlogen en die nog lang daarna te voelen waren. Letterlijk in het lichaam dat nog lang daarna spierpijn had van het anders zitten en liggen en toch te veel doen en op energetisch niveau in het hart dat zeer positief opgeladen was geraakt. Dankjewel aan mijn lieve reisgenoten die dit mogelijk hebben gemaakt en met wie de verbondenheid alleen maar sterker is geworden.

Maandag was ook de dag dat de uitslag van het ziekenhuis zou komen van de bloedonderzoeken, de longfoto en de echo van de buik. Die heb ik twee dagen geparkeerd, omdat ik ten volle wilde genieten van het uitstapje en omdat er aan de uitslag toch niets veranderd kon worden. Maandag en dinsdag voelde ik me goed net als alle dagen daarvoor, dus die uitslag kon wel wachten. Woensdag kreeg ik de uitslag per mail en wat een uitslag. De bloedwaarde was volgens de woorden van de arts fraai gedaald van 120 naar 85 oftewel de kanker is een stuk minder aktief geworden, waarschijnlijk dankzij het slikken van de hormonen. De hormonen die ik graag wilde slikken, omdat het goed voelde. De longfoto was stabiel gebleven en op de echo waren twee verdachte plekken te zien, maar de dokter vond het niet verontrustend, zeker gezien de goede bloedwaarden. En dus vierde ik woensdag een feestje met Robbie thuis en een gedeeld biertje. Ik ben heel dankbaar dat de hormonen werken en dat ik heb geluisterd naar mijn intuïtie om de hormonen te gaan slikken. Dat maakt het trouwens ook een stuk makkelijker om met de best wel heftige bijwerkingen om te gaan.

En toen was het vrijdag. 's Avonds had ik afgesproken met een aantal mensen om te gaan eten en daarna te genieten van Ierse live muziek bij het Koffiehuys. Het werd een heerlijke avond met goed eten, goed gezelschap en de muziek was fantastisch. En natuurlijk hebben we flink geproost op het leven. Een positieve avond die nog lang bleef nawerken. Lichamelijk met spierpijn in het lijf van het te lang aanwezig zijn en bewegen en geestelijk met positieve indrukken en nieuwe inspiratie. Twee keer in één week over mijn grens gegaan, maar hoe blij ben ik dat het is gebeurd. En vandaar dat ik deze Paasdagen helemaal niets doe. Rusten en nagenieten, zo zien mijn Paasdagen er uit. Ik wens jullie ook de Paasdagen waarvan je kan genieten op jouw manier. Het leven is mooi!

 

 

Vandaag voelde ik weer de drang om te schrijven. Het kwakkelen is voorbij en ik heb weer zin om dingen te ondernemen. Hoe fijn voelt dat! Het gaat goed ondanks dat ik voel dat het lichaam weer minder is geworden. Ik merk dat mijn handen beginnen te trillen, dat ik toch weer wat kortademiger ben en dat ik niet meer zo makkelijk naar het dorp wandel als voorheen. Maar ik doe het nog steeds en het is oké. De afgelopen weken ben ik er achter gekomen dat er een innerlijke rust is gekomen sinds ik heb besloten om niet met chemo aan de gang te gaan. En dat voelt heerlijk. Het is zo mooi om je bewust te worden dat je zelfs in deze fase nog innerlijk kunt groeien. En iedere keer als je denkt dat je alles hebt gehad, dient er zich weer iets nieuws aan of een verdieping van iets wat al bestaat.

De afgelopen weken heb ik mogen genieten van mooie gesprekken met lieve mensen om me heen. In het bijzonder met mijn lieve zoon. En ik heb genoten van een zeer speciale logeerpartij met mijn jongste zus: 2 dagen met een gouden randje, waarin lachen om niks en praten over onze diepste gevoelens elkaar afwisselden als lottoballen in een korfje. Ik heb natuurlijk ook genoten van eten met lieve vrienden, zowel thuis als daarbuiten, wandelen en fietsen in de regen, een speciale klankhealing met lieve mensen, samen genieten van mijn fotohobby met 5 bijzondere vrouwen en het geven van oorkaarsbehandelingen, zoals ik vroeger deed, gewoon omdat het kan. En natuurlijk heb ik af en toe gehuild vaak naar aanleiding van verhalen die ik hoor of beelden die ik zie op tv. Het meest emotionele moment kwam onverwacht toen ik een ziekenhuisserie zat te kijken op tv. Daarin moest een jongen van 17 de beslissing nemen om zijn vader te laten gaan. Hij vroeg of er muziek was en ter plaatse ontstond een groep mensen die live muziek uit de Lion King zongen terwijl de apparaten werden stopgezet. Dit beeld trof me als een bliksemslag vanwege de puurheid en de eenvoud waarop iemand kan sterven en hoe sereen dit in beeld werd gebracht. Op mijn netvlies gebrand.

Ja op dit moment is mijn leven groots in zijn eenvoud. Eergisteren nog zat ik op mijn veranda te genieten van de voorjaarszon toen ik plotseling werd natgespetterd door een merel die nestmateriaal aan het zoeken was in mijn vijver en gewoon onverstoord doorging voor mij, zodat ik er van mocht genieten. Zo is nu mijn leven. En dat mag van mij best nog even zo duren zonder er tijd aan te verbinden.

 

Dankjewel lieve mensen in mijn leven voor jullie steun en de geluksmomenten die jullie mij geven. Ik zie, hoor en respecteer jullie en ben dankbaar voor de dingen die we delen.

 

 

De afgelopen weken stonden in het teken van een licht verkoudheidsvirus en kisten van zolder met herinneringen. Twee weken terug kreeg ook ik last van overgeven, diarree, verkoudheid en keelpijn. Gelukkig niet al te zwaar, maar wel lastig voor iemand die al niet veel bij heeft te zetten. De afgelopen weken voelde ik me lichamelijk dan ook slap, vermoeid en ongemakkelijk. Ik had zelfs geen zin om naar buiten te gaan en dat is eigenlijk niks voor mij. Gelukkig had zoonlief een flinke stapel plastic kratten voor mij van zolder getild waarvan ik wist dat ik daar mijn verleden in opgeborgen had. Dus tussen het rusten voor de tv en in bed door ben ik begonnen om de kisten door te spitten. Met als doel: foto's van mezelf verzamelen en herinneringen ophalen. Het klinkt melancholiek en in deze fase van mijn leven is dat het ook. Een fijne melancholiek waarvoor ik alle tijd heb en waarvan ik geniet.

Twee kisten van de zes heb ik inmiddels gehad en het heeft al flink wat opgeleverd. Heel veel foto's van vakanties, studiereizen, weekendjes weg en familie. En van alle tijden. Babyboeken bijgegehouden door mijn moeder, zwart/wit foto's uit mijn kleutertijd: genomen en afgedrukt door mijn opa die mij de liefde voor fotografie heeft bijgebracht, een sporadische foto uit de tijd dat ik ziek was aan het begin van de middelbare school, foto's uit de tijd in Callantsoog toen ik zelf begon met fotograferen en toen dus de foto's van studiereizen en weekendjes weg uit de tijd dat ik begon met werken. En uiteindelijk foto's van een nieuw begin in Brabant en heel veel foto's van mijn zoon toen hij opgroeide.  

Naast de foto's vond ik ook veel brieven die ik kreeg van vriendjes door de loop van de tijd heen. Ik heb ze allemaal opnieuw gelezen en ik voelde me weer even jong en onbevangen. En krantenknipsels van interviews die ik had gegeven over mijn ziek zijn, vakantieliefde en opening van een nieuw reisbureau waar ik ging werken. Zelfs nog foto's van een interview dat ik ooit op tv heb gedaan bij Astrid Joosten en Paul Witteman. Als je zo door je verleden gaat, merk je pas hoeveel een mens meemaakt en doet in zijn leven. Wat je bezig houdt in bepaalde periodes en wat je belangrijk vindt om te doen. Verhalen en foto's ook van een actief vereningingsleven in het tafeltennis en de fotografie.

Wat ben ik blij dat ik al die herinneringen heb bewaard. Ook al zitten ze opgeslagen in je hoofd en je hart, een ander kan daar niet bij zonder er met jou over te praten. En door al die foto's en knipsels en brieven kun je je verleden delen met de mensen uit het heden. En komen er weer mooie nieuwe herinneringen bij die weer een plekje krijgen in je hoofd en je hart. Hoe mooi is dat!

 

 

 

Even delen: ik sta net letterlijk te stuiteren op Just can't get enough van Depeche Mode. Wie opgegroeid is in de jaren '80, weet wat ik bedoel. Heerlijk zo'n nummer meeblèren en de voetjes van de vloer. Mijn eigen disco in de woonkamer. Ja ik ben zo blij met Spotify en mijn telefoon en blue tooth JBL box. Lang leve de moderne tijd.

Op dit moment stuiter ik niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk. De hormonen die ik sinds 2 januari slik gieren door mijn lijf en af en toe moet ik even ontladen. Gelukkig is dat wel zo'n beetje alles wat af en toe lastig is, want voor de rest gaat het lekker. Afgelopen maandag voelde ik me heel erg alive op de fiets in de vrieskou, snakkend naar adem van de kou, maar o zo lekker. Het gaat al zo lang lekker en iedere dag die erbij komt is welkom. Het went niet, het wordt alleen maar meer.

Dat was het eigenlijk voor nu. Snel weer verder met dansen en foto's schikken en verwerken. Ik ben nu bezig met het vormgeven van mijn dagfoto's van 2015. Wordt vervolgd ......

 

 

Zojuist heb ik nog even mijn vorige blog gelezen. Wat lijkt dat al weer lang geleden en wat was ik verdrietig toen. En hoopvol, nog steeds. Inmiddels heb ik heerlijke feestdagen achter de rug, zoals gehoopt. Een geweldige eerst kerstpyamadag met spelletjes en samen chillen en koken met mijn zoon. Een familie bijeenkomst in Drenthe weer met spelletjes en samen uit eten en bijpraten. En oud & nieuw gevierd met letterlijk oude en nieuwe mensen in mijn familieleven en ervaren hoe waardevol dat kan zijn.

Het gaat nog steeds goed met mij. Ik voel me lichamelijk lekker en ben het nieuwe jaar gestart met een nieuw hormoon na overleg met de oncologe. Geen chemo wel hormoon, omdat dat voor mij goed voelt. En geestelijk gaat het ook lekker. Ik ben de nieuwe weken van 2016 begonnen met het terugblikken op het verleden met muziek en foto's. Veel foto's die van zolder zijn gehaald en mooie herinneringen boven brengen en die de dagen in het nieuwe jaar kleur geven. Wat me vooral opviel is dat ik mijn hele leven al van kleurige kleren hield. Ik dacht dat ik altijd voor zwart ging, maar dat was in ieder geval niet te zien op de foto's. Bijzonder om zo weer te ervaren hoe gekleurd je herinneringen soms kunnen zijn. En om te laten zien wat ik bedoel, hierbij een foto uit de oude doos. Hoezo rood is de kleur ......

 

rode joggingpak

 

 

De afgelopen week heb ik op tv ook twee programma's gekeken die mij herkenning geven. Kijken in de ziel (gesprekken met mensen die weten dat ze op vrij korte termijn doodgaan) en Over mijn lijk. Wat me opvalt is hoe de mensen allemaal proberen om zo positief mogelijk met hun situatie om te gaan. Dat er emoties mogen zijn van angst, woede en vooral verdriet en dat ze alles uit het korte leven willen halen dat ze nog hebben. Ieder op zijn eigen manier, groots of ingetogen, maar vooral in het moment. Ik ben blij met deze openheid over het leven voor de dood, maar leven we eigenlijk niet allemaal een leven voor de dood? Geven deze mensen een voorbeeld van hoe je zou mogen leven als al je zekerheden weg vallen? En is dat niet voor iedereen belangrijk?

 

 

 

 

Ik zag dat het al weer zo'n vier weken geleden was dat ik voor het laatst iets heb geschreven. Zo lang heb ik het niet aangedurfd en geen zin gehad om ook maar iets te schrijven. IK, die van het delen is, heb dat even niet op het digitale papier gedaan. En waarom? Omdat er een boodschap kwam die letterlijk weer mijn voeten onder mij vandaan schopten. En daar had ik even tijd voor nodig. En natuurlijk heb ik wel gedeeld, maar deze keer met de mensen die dicht om mij heen staan. Want ik heb een grote beslissing genomen.

Kort na de bestralingen kwam ik weer terug bij mijn oncologe en die vertelde mij compleet onverwachts dat ze me alleen nog een chemo behandeling kon aanbieden. Dat de herceptin ook voor mijn uitzaaiingen in de longen zijn werk niet had gedaan en dat het dus tijd was voor zwaarder geschut. Ik had die echt niet aan zien komen zeker ook omdat ik al nieuwe afspraken voor herceptin injecties had ontvangen (foutje bedankt dus) en omdat ik me best wel goed voelde. Na deze boodschap ben ik een paar dagen behoorlijk van de kaart geweest en viel ik weer terug in mijn oude gewoonte van wel en niet doen denken. Ik heb veel gepraat met diverse mensen, zoals mijn huisarts, fysiotherapeut, verpleegkundige van de palliatieve zorg en mijn dierbaren. En uiteindelijk wees alles 1 kant op. Ik moet zelf de beslissing nemen en daar 100 procent achter staan. En dus heb ik de beslissing die ik al zo lang had uitgesteld nu toch genomen. Ik laat me niet behandelen met chemo. Dat gaat deze keer wel over mijn grens. En mijn grens ligt bij kwaliteit van leven, zoals ik dat ervaar. En chemo is voor mij zowel geestelijk als lichamelijk een te grote aanslag op die kwaliteit van leven. En het voelde deze keer ook echt dat ik bewust kies voor de dood. Want hoe tegenstrijdig het ook lijkt, kwaliteit van leven brengt normaal gesproken in mijn situatie de dood dichter bij.

Het was een moeilijke keuze die aan één kant opluchting bracht, omdat ik al heel lang voelde dat ik dit moest doen en aan de andere kant onrust bracht, want hoe ga ik dit in mijn leven integreren. De eerste stap was het hardop zeggen, de tweede stap was delen en de derde stap is er aan wennen. Want ook al heb ik de beslissing genomen, ik ben natuurlijk nog niet dood. Dus probeer ik gewoon door te gaan met genieten van wat het leven me biedt en op dit moment  is dit vooral genieten van hoe goed mijn lijf nu voelt en genieten van het dankbare gevoel dat ik heb, omdat er zoveel lieve mensen om mij heen zijn. En eerlijk is eerlijk, dat lukt niet de hele dag, maar genoeg om voor door te gaan.

En dus heb ik de kerstspullen naar beneden gehaald om letterlijk wat licht in het leven te brengen en ga ik de komende dagen genieten van het samen zijn met mijn familie. Ik wens voor iedereen dat de kerst een periode van genieten mag zijn met lieve mensen om je heen en warmte in je hart.

elvira-spiri-weekend-2

 

Wie is Elvira van der Hoop?

Ik ben geboren in 1964 en in verschil-lende plaatsen opgegroeid. Op dit moment woon ik in Uden, ben gescheiden en moeder van 1 zoon.

Lees meer >>>

We hebben 9 gasten online